- Marathi News
- National
- Ahmedabad Air India Plane Crash Tragedy; Gujarat DGP | DNA Police Rescue Operation
अहमदाबाद13 मिनिटांपूर्वी
- कॉपी लिंक
अहमदाबादमध्ये एअर इंडियाच्या AI-171 विमानाला अपघात होऊन एक वर्ष पूर्ण झाले आहे, परंतु त्या अपघाताच्या भीषण आठवणी आजही लोकांच्या मनात ताज्या आहेत.
12 जून 2025 रोजी लंडनला जाणारे AI-171 विमान मेघानीनगरमधील बीजे मेडिकल कॉलेजच्या वसतिगृहावर आदळून कोसळले, ज्यात विमानात असलेल्या 241 लोकांचा आणि जमिनीवरील 19 लोकांचा मृत्यू झाला. फक्त एक प्रवासी जिवंत वाचला होता.
भास्करच्या ग्राउंड रिपोर्टनुसार, अपघातानंतर एक वर्ष उलटले तरी बीजे मेडिकल कॉलेजच्या वसतिगृह परिसरात त्या दुर्घटनेचे अवशेष पूर्णपणे मिटलेले नाहीत. जिथे विमानाचा ढिगारा पडला होता, लोकांचे मृतदेह सापडले होते, तिथे आजही रक्ताचे डाग दिसतात.
दरम्यान, अपघातात मरण पावलेल्यांचे कुटुंबीय आजही धक्क्यात आहेत. काही लोक अजूनही विमान प्रवासाला घाबरतात, तर काही लोक या खोल धक्क्यातून बाहेर पडण्यासाठी समुपदेशन घेत आहेत.
अपघातानंतर एक वर्षानंतर कॉलेजच्या वसतिगृहाची 4 छायाचित्रे…
ज्या वसतिगृहावर विमानाचा भाग पडला होता, तेथील अनेक खोल्या बंद आहेत. अनेक भागांमध्ये दुरुस्तीचे काम झाले आहे, परंतु अपघाताच्या खुणा अजूनही आहेत.
अपघातादरम्यान झालेल्या स्फोट आणि आगीमुळे इमारतीचे मोठे नुकसान झाले.
विमानाची शेपटी याच भागात येऊन अडकली होती.
अपघाताच्या दिवशी ही वाहने जिथे होती तिथेच जळून खाक झाली. ढिगारा अजूनही इथेच पडलेला आहे.
विमान अपघाताला एक वर्ष पूर्ण झाल्यानिमित्त बचावकार्याशी संबंधित लोकांनी आपले अनुभव शेअर केले आहेत. वाचा, कोणी काय सांगितले…
१. गुजरातचे डीजीपी ज्ञानेंद्र सिंह मलिक – कारकिर्दीतील सर्वात वेदनादायक अध्याय
ज्ञानेंद्र सांगतात की, हा त्यांच्या कारकिर्दीतील सर्वात वेदनादायक अध्याय आहे. ढिगाऱ्यातून काढलेल्या जळालेल्या मृतदेहांची भयानक चित्रे त्यांच्या मनात अजूनही घर करून आहेत. मलिक यांनी सांगितले की, त्यांनी ३० मिनिटांच्या आत ५०० हून अधिक पोलिसांना अपघाताच्या ठिकाणी पाठवले होते.
मलिक त्यावेळी अहमदाबादचे आयुक्त होते. ते घटनेच्या 15-20 मिनिटांत घटनास्थळी पोहोचले होते. जमिनीवर जळालेले मृतदेह पाहणे खूप वेदनादायक होते, असे त्यांनी सांगितले.
डीएनए जुळणीनंतर सुपूर्द करण्यात आलेल्या मृतदेहांपैकी पहिला मृतदेह अपघातानंतर 50 तासांपेक्षा कमी वेळेत, 14 जून रोजी दुपारी 3:19 वाजता सर्व औपचारिकता पूर्ण केल्यानंतर सुपूर्द करण्यात आला.
2. फॉरेन्सिक वैज्ञानिक एचपी संघवी- तुटलेला हात विसरू शकत नाही
गुजरात डायरेक्टरेट ऑफ फॉरेन्सिक सायन्सेसचे संचालक संघवी आणि त्यांच्या 38 सदस्यांच्या टीमची जबाबदारी होती की त्यांनी मृत व्यक्तींची ओळख पटवण्यासाठी जैविक नमुन्यांची बारकाईने तपासणी करावी आणि राखेमधून काढलेल्या तुटलेल्या इलेक्ट्रॉनिक उपकरणांची तपासणी करून त्यातून जी काही माहिती मिळू शकेल, ती मिळवावी.
संघवींसाठी, कापलेल्या हाताचे ते चित्र असे आहे जे ते विसरू शकत नाहीत. संघवींनी सांगितले की, असे वाटत होते की तो मदतीसाठी याचना करत आहे. एक वर्षानंतरही, आम्ही त्या शेवटच्या क्षणांच्या भयाची फक्त कल्पनाच करू शकतो. पहिला नमुना मध्यरात्रीनंतर आला आणि आमच्या संघांनी पहिल्या 100 तासांतच 100 डीएनए प्रोफाइल तयार केले.
3.108 आपत्कालीन सेवा व्यवस्थापक जितेंद्र शाही म्हणाले-1000°C च्या आगीतून मृतदेह काढताना अनेकदा बूट वितळले
शाहींनी सांगितले की, सुरुवातीला मला कळले नाही की हा विमान अपघात आहे, पण पहिली रुग्णवाहिका 3 मिनिटांच्या आतच घटनास्थळी पोहोचली होती. अपघातानंतर तेथील तापमान 1,000°C पेक्षा जास्त होते. मृतदेह काढताना अनेकदा आमचे बूटही वितळले. 35 रुग्णवाहिकांनी अनेक फेऱ्या मारल्या. सुमारे 90 कर्मचारी बचाव कार्यात गुंतले होते.
4. SDRF चे ASP शीतल गुजर म्हणाले- ओल्या ब्लँकेट आणि साड्यांचा दोरीसारखा वापर केला
गुजर यांनी सांगितले की, क्रॅश साइटवर इतकी उष्णता होती की गणवेश वारंवार बदलावे लागले. दळणवळणाची उपकरणे खराब झाली. आम्ही साड्या आणि ओल्या ब्लँकेटचा वापर तात्पुरत्या दोऱ्या आणि स्ट्रेचर म्हणून केला. हवेत जळलेल्या मांसाचा, रसायनांचा आणि वितळलेल्या धातूचा वास पसरला होता.
विमान अपघातातील पीडितांच्या 3 कथा
- मुलगा गमावला, रफीक विमानांच्या आवाजानेही घाबरतात: दीवचे रहिवासी रफीक अरब यांनी गेल्या वर्षी 12 जून रोजी आपला 25 वर्षांचा मुलगा फैजान गमावल्यानंतर कधीही हवाई प्रवास केला नाही. ते आजही खोल भीतीमध्ये जगत आहेत. रफीक सांगतात- वरून जाणाऱ्या विमानाचा आवाजही आम्हाला अस्वस्थ करतो.
- आई-वडिलांच्या मृत्यूनंतर नोकरी सोडली, मुक्तीने अनेक महिने समुपदेशन घेतले: सुरतच्या रहिवासी मुक्ती वंसदियाचे आई-वडील दिव्या आणि अर्जुनसिंह या अपघातात मरण पावले होते. अपघातानंतर मुक्ती नैराश्याने ग्रासली होती. तिने ट्रॅव्हल एजन्सीमधील आपली नोकरी सोडली आणि अनेक महिने समुपदेशन घेतले.
- माळीची नोकरी गेली, पत्नी सोडून गेली, अपघाताचे प्रत्यक्षदर्शी अजय परमार होते: घरातून परत येत असताना अपघाताच्या विळख्यात सापडलेल्या अजयचे 2 महिने उपचार सुरू होते. डॉक्टरांनी थेट उन्हात काम करण्यास मनाई केली. रंग-रूप बदलल्यामुळे आणि नोकरी गेल्यामुळे लग्नाच्या एका महिन्यानंतरच त्यांची पत्नीही सोडून गेली.
- जवळच्या झोपडीत राहणारे जेनाभाई म्हणाले – तीन स्फोट झाले: जेनाभाई अपघाताच्या जागेजवळ झोपडीत राहतात. त्यांनी सांगितले की, घटनेच्या दिवशी माझी सुट्टी होती. तिथे तीन स्फोट झाले, पहिला स्फोट बॉम्बसारखा वाटला. मी पळालो तेव्हा समोरच्या झाडाला आग लागली. दुसऱ्या स्फोटात मीही पडलो. छातीला दुखापत झाली. मी उठलो आणि पळालो. मला दोन महिन्यांनंतर माझ्या झोपडीत परत जाऊ दिले.
- आजही जेव्हा एखादे विमान अपघातस्थळावरून जाते, तेव्हा स्थानिक लोक क्षणभर घाबरतात.
अपघातस्थळाची सद्यस्थिती
ज्या वसतिगृहावर विमान कोसळले, त्याच्या मागे 10 हून अधिक दुचाकी आणि चारचाकी वाहने सापडली आहेत. ही वाहने त्यावेळी वसतिगृहात असलेल्या विद्यार्थ्यांची होती. ही वाहने जळून खाक झाली आहेत आणि गंज लागल्याने त्यांचा रंगही बदलला आहे. आग लागल्याने या सर्व वाहनांचे टायर जळून गेले आहेत. वाहनांची फक्त स्टीलची चाकेच शिल्लक आहेत. कोणत्याही वाहनात इंजिन किंवा बॅटरी दिसत नव्हती.
बुलेट, कार, बाईक, सायकलसह 10 हून अधिक वाहने कदाचित त्याच स्थितीत वसतिगृहात होती, ज्या स्थितीत त्यांना 12 जून रोजी दुपारी 1:40 वाजण्यापूर्वी सोडण्यात आले होते.
अनेक विद्यार्थी दुपारच्या जेवणासाठी मेसमध्ये येत असत. मेस दोन मजली होती, ज्यात बहुतेक विद्यार्थी दुपारच्या जेवणासाठी पहिल्या मजल्यावर येत असत. विमानाचा मागील भाग मेसच्या मागील भागाला धडकला होता. अपघातानंतर दोन दिवसांनी विमानातील मागील भागात एअर होस्टेसचा मृतदेह सापडला होता.
अपघाताच्या ठिकाणी लोक गाड्या हळू करतात
मेघानीनगर एफएसएल चौकातून घोडा कॅम्पकडे जाणाऱ्या रस्त्यावरून जाणारे प्रत्येकजण आजही अपघाताच्या ठिकाणी आपल्या वाहनाचा वेग कमी करतो. काही लोक व्हिडिओ बनवण्यासाठी थांबतात, तर काही लोक उभे राहून चर्चा करतात. काही लोक मृतांना श्रद्धांजली देण्यासाठी दर महिन्याला येथे येतात.
