प्राइम व्हिडिओची वेब सीरिज ‘दुपहिया’चा दुसरा सीझन आज प्रदर्शित झाला आहे. पहिल्या सीझनमध्ये गावातील साधेपणा आणि रंजक व्यक्तिरेखांद्वारे प्रेक्षकांचे मनोरंजन केल्यानंतर ही सीरिज नवे ट्विस्ट आणि खुलासे घेऊन परतली आहे. या सीझनमध्ये गुन्हेगारी, प्रेम, जुगाड, अंधश्रद्धा आणि पेपर लीकसारखे मुद्दे पाहायला मिळणार आहेत. दैनिक भास्करशी झालेल्या खास संवादात अभिनेता भुवन अरोरा, अभिनेत्री शिवानी रघुवंशी आणि दिग्दर्शिका सोनम नायर यांनी सीरिजमधील व्यक्तिरेखा, त्यांच्या बारकाव्यांवर, शूटिंगच्या अनुभवांवर आणि वास्तविक आयुष्याशी संबंधित साम्यांवर चर्चा केली. त्यांनी सीरिजशी संबंधित अनेक रंजक किस्सेही सांगितले. प्रश्न: पहिल्या सीझनमध्ये धडकपूर खूपच साधे-सरळ दिसले होते. यावेळी ते ‘मिर्झापूर’सारखे का बनताना दिसत आहे? उत्तर/सोनम नायर: मागील सीझनमध्ये आम्ही दाखवले होते की धडकपूरमध्ये अजिबात गुन्हेगारी होत नाही. तिथले लोक अतिशय भोळेभाबडे आणि सरळसाधे आहेत. पण कथेच्या शेवटी लक्षात येते की जे लोक स्वतःला जितके सरळ दाखवत होते, तितके ते खरेतर सरळ नाहीत. आता सगळ्यांचा पर्दाफाश झाला आहे आणि त्यांचे खरे रूप समोर आले आहे. या सीझनमध्ये या व्यक्तिरेखांचे खरे रूप पाहायला मिळेल. प्रश्न: भुवन आणि शिवानी यांची पहिल्यांदा भेट झाली, तेव्हा तुमचा त्यांच्याबद्दलचा पहिला प्रभाव कसा होता? उत्तर/सोनम नायर: जेव्हा मी अमावसच्या भूमिकेसाठी भुवनला भेटले, तेव्हा सुरुवातीला आम्ही भूमिकेबद्दल बोललोच नाही. जवळजवळ अर्धा-पाऊण तास आम्ही फक्त हसत राहिलो. भुवन मला बिहार आणि त्यांच्या सासरच्या घरातील गोष्टी सांगत होते. मला वाटले की त्यांच्यासोबत सेटवर खूप मजा येईल. भूमिका साकारण्यात ते चांगले अभिनेते आहेतच, पण सेटवरही मजा आली पाहिजे. माझा पहिला प्रभाव असा होता की भुवन असतील, तर मला नक्कीच आनंद येईल. शिवानीला मी पहिल्यांदा एका पार्टीत पाहिलं होतं. तिथे सगळे जण हसतखेळत एकमेकांशी मिसळत होते, पण शिवानी मात्र शांतपणे एका कोपऱ्यात उभ्या होत्या. त्या कोणाशी फारसं बोलत नव्हत्या आणि त्यांच्या हातात डाएट कोक होता. ग्लॅमरच्या दुनियेत असूनही त्यांच्यात एक वेगळाच निरागसपणा आहे, असं मला वाटलं. आम्हाला ज्या प्रकारची मुलगी हवी होती, त्या अगदी तशाच आहेत. प्रश्न: भुवन, अभ्यासाच्या बाबतीत तुम्ही कसे होता? दोन महिन्यांआधीपासून तयारी करणारे की परीक्षेच्या आदल्या रात्री अभ्यास करणारे? उत्तर/भुवन अरोड़ा: मी तर पाठांतर करूनच पास व्हायचो. आजही लांबलचक संवाद पाठ करण्यासाठी ही सवय माझ्या खूप उपयोगी पडते. लोक अनेकदा विचारतात की तुला इतक्या लवकर संवाद कसे पाठ होतात. मी म्हणतो की मी शाळेतही पाठांतर करूनच पास झालो आहे. शेवटच्या क्षणापर्यंतच काय, मी अगदी शेवटच्या सेकंदापर्यंत अभ्यास करत राहायचो. तुम्ही अनेकदा पाहाल की संवाद पाठ करताना माझे डोळे वरच्या दिशेने असतात, जणू माझ्यात एखादा आत्मा संचारला आहे आणि मी काही ना काही पाठ करत आहे. मी याच पद्धतीने पास झालो आहे. प्रश्न: सोनम, या दोघांमध्ये वन-टेक आर्टिस्ट कोण आहे आणि परफेक्शनिस्ट कोण आहे? उत्तर/सोनम नायर: दोघेही वन-टेकमध्ये चांगले परफॉर्म करतात. सुरुवातीपासूनच त्यांचा परफॉर्मन्स चांगला असतो. एखादा छोटा-मोठा बदल करायचा असेल तर मी करून घेते. शिवानी कदाचित कधीकधी आणखी एक टेक घेऊया असे म्हणत असेल, पण मी नेहमी घेत नाही. प्रश्न: एखादा कलाकार इतके चांगले केल्यानंतरही काहीतरी कमी राहिले आहे, आणखी एक टेक द्यायचा आहे असे म्हणाला, तर तुम्ही काय कराल? उत्तर/सोनम नायर: मी त्यांना सांगते की, तुम्ही इतकं छान केलं आहे, मला खूप आनंद झाला. स्वतःवर विश्वास ठेवा आणि पुढे जा. हो, जर एखादा खूप महत्त्वाचा सीन असेल आणि त्यांना खरंच वाटत असेल की आणखी एक टेक आवश्यक आहे, तर मी त्यांना तो करू देते. कलाकारांच्या मनात कधीकधी आपण आणखी चांगलं करू शकतो, अशी असुरक्षिततेची भावना असते. पण मला जर वाटलं की टेक पुरेसा चांगला आहे, तर मी प्रेमाने सांगते की नाही, खूप छान आहे, आता पुढे जाऊया. प्रश्न: ट्रेलरमध्ये शनिवारबद्दल एक संवाद आहे. खऱ्या आयुष्यातही तुमच्यासोबत असा काही टोटका कधी झाला आहे का? उत्तर/भुवन अरोरा: शनिवारची अगदी अशीच घटना माझ्यासोबत घडली आहे, पण त्यात दुचाकी नव्हती, तर वॉशिंग मशीन होती. आम्ही दिल्लीत एक वॉशिंग मशीन खरेदी केली होती आणि स्पष्टपणे सांगितलं होतं की शनिवारी आमच्या घरात लोखंडाची वस्तू येत नाही. पण शनिवारी रात्री साधारण ८ ते ८:३० वाजता तिची डिलिव्हरी आली. डिलिव्हरी करणाऱ्याने माझ्या आईला म्हटले, “मॅडम, आता हे परत कुठे घेऊन जाणार आणि पुन्हा घेऊन येणार? तुम्ही हे ठेवून घ्या.” आईला वाटले की मुलांना पुन्हा त्रास होईल, म्हणून त्यांनी ती ठेवून घेतली. त्या वॉशिंग मशीनने आम्हाला खूप त्रास दिला. कधी उंदीर तिच्या तारा कुरतडायचे, तर कधी दुसरीच काही समस्या निर्माण व्हायची. जवळपास साडेतीन महिने आम्ही त्या त्रासाचा सामना करत राहिलो. अखेर कंपनीने मशीन बदलून दिली. म्हणूनच आमच्या घरात आजही नियम आहे की शनिवारी लोखंडाची वस्तू घरात आणली जात नाही. प्रश्न: शिवानी, तुम्हीही या अंधश्रद्धा मानता का? उत्तर/शिवानी रघुवंशी: मी या सगळ्या गोष्टींवर विश्वास ठेवत नाही. पण आमच्या घरात अशा गोष्टी घडतच असतात. कोणी म्हणतं मंगळवारी हे करू नये, तर कोणी म्हणतं गुरुवारी असं करू नये. आता मी विमानाचं तिकीट बुक करत होते, तेव्हा घरात सांगण्यात आलं की शुक्रवारी एका विशिष्ट दिशेने जाऊ नये. याला दिशाशूल म्हणतात. मी या गोष्टींवर विश्वास ठेवत नाही. मी म्हणते की आजच जाऊन पाहते, काही झालं तर पाहून घेऊ. आजपर्यंत माझ्यासोबत काहीही वाईट घडलेलं नाही. माझं मत आहे की जे होईल ते पाहून घेऊ. रोशनीच्या स्वभावातही हीच गोष्ट आहे. ती अंधश्रद्धेला आव्हान देते आणि म्हणते, करून दाखवा, माझ्यासोबत काय होणार आहे ते पाहू. प्रश्न: भुवन, अमावस आणि तुमच्या व्यक्तिमत्त्वात काय साम्य आहे? भुवन अरोरा: अमावस आणि माझ्यात एक गोष्ट खूप समान आहे. मी जर कोणावर प्रेम करत असेन, तर त्याच्यासाठी कोणत्याही थराला जाऊ शकतो. हो, एक गोष्ट मात्र अजिबात समान नाही. मला क्लेप्टोमेनियाचा विकार नाही आणि मी कोणाच्याही वस्तू चोरत नाही. शिवानी रघुवंशी: माझ्यात आणि रोशनीमध्ये काहीही साम्य नाही आणि मला ते हवंही नाही. प्रश्न: प्रेमासाठी तुम्ही खऱ्या आयुष्यात असं काय केलं आहे, ज्याला तुम्ही मोठा प्रयत्न मानता? उत्तर/भुवन अरोरा: मला आठवतंय, माझ्या पत्नीला एक दागिना आवडला होता आणि तो पुण्यात होता. आमच्या लग्नाच्या वाढदिवशी तिला तो दागिना भेट देण्यासाठी मी खास पुण्याला गेलो. ज्वेलरला ऑर्डर दिली आणि मग दागिना घेऊन परत आलो. माझं असं मानणं आहे की आपण आपल्या जोडीदारासाठी छोट्या-छोट्या गोष्टी करू शकतो. जीवावर बेतण्याची वेळ कधी आली नाही. टचवुड, अशी परिस्थिती आलीच नाही. प्रश्न: मालिकेत अमावस मित्रासाठी कॉपी करण्याची सोय करतो. खऱ्या आयुष्यात तुम्हाला कधी कॉपी करावी लागली आहे का? शिवानी रघुवंशी: नाही, फारसं नाही. मात्र मी शाळेत खूप बिनधास्त कॉपी करायचे. मी पूर्ण वळून कॉपी करायचे. माझे मित्र म्हणायचे, “तू पुढे राहा, आम्ही तुझ्या मागे आहोत.” प्रश्न: मालिकेत पेपरफुटीचा मुद्दाही उपस्थित करण्यात आला आहे. अमावसला ही समस्या आपल्या जुगाडने सोडवायची झाली तर तो काय करेल? उत्तर/भुवन अरोरा: सर्वप्रथम मी रोशनीला समजावून सांगेन की या फालतू आव्हानांच्या नादाला लागू नकोस. फक्त सांगितलं आहे म्हणून ते करून दाखवणं गरजेचं नाही. ती पास झाली तर शहरात जाईल आणि माझ्यापासून दूर होईल, याचा मला आनंदच होता. पण तिने माझ्यापासून दूर जावं, असं मला कधीच वाटणार नाही. पण मी प्रेमात पडलो आहे, काय करू? ती जे सांगते, ते प्रेयसीसाठी करावंच लागतं. म्हणून जोपर्यंत तिची साथ देऊ शकतो, तोपर्यंत प्रयत्न करत राहीन. मग ती दूर असो वा जवळ. प्रश्न: सोनम, तुम्हाला या मुद्द्यावर काही उपाय सुचवायचा आहे का? सोनम नायर: उपाय सांगणारी मी कोण? आमची व्यवस्था चालवणारे अनेक लोक माझ्यापेक्षा अधिक शिकलेले आणि जबाबदार आहेत. आम्ही आमच्या परीने फक्त लोकांच्या कहाण्या सांगू शकतो. लोकांना ज्या समस्या भेडसावतात, त्यामध्ये आपण आपल्या पातळीवर कोणते बदल घडवून आणू शकतो, याबद्दल मी काही सांगू शकते. पण इतक्या मोठ्या समस्येचे समाधान, जेव्हा आपण सगळे मिळूनही करू शकत नाही, तेव्हा त्यावर उपाय सांगू शकत नाही. हीदेखील योगायोगाचीच गोष्ट आहे. जेव्हा आम्ही हा शो तयार केला होता, तेव्हा पेपरफुटीचा मुद्दा इतका चर्चेत किंवा प्रासंगिक नव्हता. मला वाटते की ज्या वेळी हा मुद्दा चर्चेत आहे, त्याच वेळी आमचा शोही प्रसारित होत आहे. आम्ही याचे चित्रीकरण बरेच आधी केले होते. त्यामुळे हा पूर्णपणे योगायोग आहे. प्रश्न: भुवन, नुकत्याच झालेल्या राष्ट्रीय पुरस्कारांमध्ये तुमच्या दोन चित्रपटांशी संबंधित कलाकारांचा सन्मान करण्यात आला. तुम्ही याकडे कसे पाहता? भुवन अरोरा: त्या दोन्ही उत्कृष्ट चित्रपटांचा भाग होण्याची संधी मिळाली, यासाठी मी स्वतःला खूप भाग्यवान समजतो. त्यांच्या कथा सांगण्यात माझे थोडेसेही योगदान असेल, ज्यामुळे ते या टप्प्यावर पोहोचले आणि त्यांना राष्ट्रीय पुरस्कार मिळाला, तर मला खूप आनंद आणि कृतज्ञता वाटते. दोन्ही चित्रपट माझ्यासाठी खूप खास आहेत. दोन्हीही वास्तविक जीवनावर आधारित कथा आहेत. मला वाटते की आपण असे आणखी चित्रपट बनवायला हवेत. प्रश्न: ‘दुपहिया’मध्ये पहिल्या वाहनाशी असलेले भावनिक नाते दाखवण्यात आले आहे. तुमच्या पहिल्या बाईक किंवा कारशी संबंधित कोणत्या आठवणी आहेत? भुवन अरोरा: जेव्हा मी कॉलेजमध्ये शिकत होतो, तेव्हा मी माझी पहिली बाईक खरेदी केली होती, जी माझ्या नावावर होती. त्याआधी घरच्यांनी माझ्यासाठी खरेदी केलेली बाईक त्यांच्या नावावर होती. पण माझी बुलेट मी स्वतः खरेदी केली होती. ती बुलेट आजही माझ्याकडे आहे. बराच काळ झाला, मी ती चालवू शकत नाही आणि वेळही मिळत नाही; पण मी ती जपून ठेवली आहे. माझ्या नावावर असलेले ते माझे पहिले वाहन होते. त्यामुळे ती माझ्यासाठी खूप खास आहे. मला वाटत नाही की मी ती कधीही विकेन. शिवानी रघुवंशी: ज्या गाडीवर मी ड्रायव्हिंग शिकले, ती पांढऱ्या रंगाची फिएट ११८ होती. ती आमची कौटुंबिक गाडी होती आणि मी त्याच गाडीवर गाडी चालवायला शिकले. मला आठवतंय, एकदा मी माझ्या कुटुंबीयांना गाडी चालवत घेऊन गेले होते. त्यांची मुलगी गाडी चालवत आहे याचा त्यांना खूप आनंद आणि अभिमान वाटत होता. त्यामुळे त्या गाडीशी माझं खास नातं आहे.
Source link
भुवन म्हणाला- प्रेमात कोणत्याही थराला जाईन:सोनम म्हणाली- ‘दुपहिया’मधील पेपर लीकचा मुद्दा केवळ योगायोग, शिवानीने अंधश्रद्धेला आव्हान दिले
