२ ऑक्टोबरचं सत्य ‘दृश्यम’च्या प्रत्येक चाहत्याला माहीत आहे. पाव भाजी, सत्संग, चित्रपट आणि मग विजय साळगावकरचा तो खेळ, ज्याने पोलिसांना वर्षानुवर्षे गुंतवून ठेवलं. पण यावेळी कथा फक्त २ ऑक्टोबरपुरती मर्यादित राहिलेली नाही. आता आणखी एक तारीख समोर आली आहे— २३ जुलै. अखेर त्या दिवशी विजय कुठे होता? काय घडलं होतं? आणि या तारखेच्या आधारे पोलीस विजयने रचलेली संपूर्ण कहाणी उलटवू शकतात का? इथूनच चित्रपटाचा खरा खेळ सुरू होतो. समोर आहेत पोलीस अधीक्षक राजवीर सिंह तोमर, ज्यांच्याकडे प्रश्नही आहेत आणि विजयला घेरण्याचा निर्धारही. दुसऱ्या बाजूला विजय आहे, ज्याची सर्वात मोठी ताकद म्हणजे त्याचं डोकं. चित्रपट अनेकदा तुम्हाला विश्वास पटवून देतो की यावेळी विजय अडकला आहे. मग विजय शांत होतो. त्याच्या मनात नेमकं काय सुरू आहे, असा विचार तुम्ही करू लागता. हाच या चित्रपटाचा आनंद आहे. मात्र प्रत्येक डाव तितका प्रभावी नाही आणि काही ठिकाणी कथा थोडी सोपी वाटते. कथा साळगावकर कुटुंब आपल्या जुन्या आयुष्यात परतण्याचा प्रयत्न करत आहे. पण सॅम देशमुखच्या मृत्यूचं दुःख मीरा देशमुखच्या मनात अजूनही जिवंत आहे. मीरा आणि महेश देशमुख यांच्यासाठी प्रकरण संपलेले नाही. केस पुन्हा उघडतो आणि पोलीस अधीक्षक राजवीर सिंह तोमर यांची एंट्री होते. राजवीर जुन्या पुराव्यांकडे नव्या दृष्टिकोनातून पाहतो. विजय सलगावकर पुन्हा पोलिसांच्या नजरेत येतो. आता प्रश्न फक्त विजयने २ ऑक्टोबरला काय केले, एवढाच नाही. प्रश्न हा देखील आहे की २३ जुलैला विजय कुठे होता आणि या तारखेचा जुन्या केसशी काय संबंध आहे? वकील इंद्रजीत शेट्टीही या खेळात उतरतात. इन्स्पेक्टर गायतोंडे आपल्या जुन्या अंदाजात केसला थोडे हलके ठेवतात. यानंतर विजय आणि राजवीर यांच्यातील बुद्धीची टक्कर सुरू होते. एका बाजूला कायदा आहे. दुसऱ्या बाजूला विजय आहे, जो कायद्याची पुस्तके वाचत नाही, पण कायद्याला आपल्या पद्धतीने वाकवायला जाणतो. अभिनय चित्रपटाची सर्वात मोठी जमेची बाजू म्हणजे अजय देवगण आणि जयदीप अहलावत यांच्यातील टक्कर. अजय देवगण यांचा विजय आता केवळ एक व्यक्तिरेखा राहिलेला नाही. चेहऱ्यावर फारशी हालचाल नाही. आवाजातही फारसा बदल नाही. पण त्यांचे डोळे खूप काही सांगतात. तुम्ही विजयकडे पाहता आणि विचार करता की तो एवढा शांत का आहे? हीच शांतता कथेमधील रोमांच वाढवते. दुसरीकडे जयदीप अहलावत आहेत. राजवीरच्या भूमिकेतील त्यांचा अंदाज शांत आहे. ते हळूहळू विजयच्या जवळ येतात. हेच त्यांचे सर्वात मोठे अस्त्र आहे. सुरुवातीला दोघांमधील टक्कर चित्रपटाला खिळवून ठेवते. काही ठिकाणी चित्रपटाची गती मंदावते. पण अजय आणि जयदीप आमनेसामने येताच रोमांच पुन्हा वाढतो. प्रकाश राज हेही आपल्या भूमिकेत शानदार आहेत. त्यांचे संवाद आणि अंदाज कोर्टातील प्रसंग अधिक प्रभावी बनवतात। श्रेया सरन यांना यावेळी आधीच्या दोन्ही भागांच्या तुलनेत कमी वाव मिळाला आहे. मात्र, त्यांचे भावनिक प्रसंग प्रभाव पाडतात. तब्बू आणि रजत कपूर आपल्या मुलाला गमावल्याचे दुःख घेऊन परतले आहेत. दोघांच्याही भूमिकांमधील अस्वस्थता स्पष्टपणे जाणवते. यानंतर गायतोंडे येतात. गंभीर कथानकाच्या मध्यभागी ही व्यक्तिरेखा हसण्याची संधी देते. २ ऑक्टोबरचे मीम्स, पावभाजी आणि आपल्या पोलिसी अडचणींसह गायतोंडे चित्रपटातील तणाव कमी करतात.
दिग्दर्शन अभिषेक पाठक यांची चांगली गोष्ट अशी आहे की त्यांनी तिसऱ्या भागाला पहिल्या दोन भागांची नक्कल बनवलेली नाही. कथेत नवे प्रश्न जोडले गेले आहेत. यामध्ये २३ जुलैचा धागा सर्वांत मनोरंजक आहे. चित्रपट लगेच कथेत शिरतो. कोण कोण आहे हे सांगण्यात जास्त वेळ घालवलेला नाही. प्रेक्षकांना विजयचे जग आधीपासूनच माहीत आहे. त्यामुळे चित्रपट थेट खेळ सुरू करतो. पण हीच त्याची कमकुवत बाजूही आहे. विजय आणि त्याच्या कुटुंबातील भावनिक नाते पहिल्या दोन भागांत अधिक मजबूत होते. यावेळी कथा विजय पुढची चाल काय खेळणार यावर अधिक अवलंबून आहे. रोमहर्षकता वाढली आहे. कौटुंबिक भावनिकता थोडी कमी झाली आहे. कथा आणि पटकथा पटकथेची सर्वांत मोठी ताकद अशी आहे की चित्रपट उत्तरे देण्याऐवजी सतत नवे प्रश्न उभे करतो. २३ जुलै म्हणजे काय? राजवीरकडे असे काय आहे, ज्यामुळे विजय त्रस्त आहे? विजय इतका शांत का आहे? आणि सर्वांत मोठा प्रश्न—यावेळी त्याची कोणतीही चाल यशस्वी होणार नाही का? हेच प्रश्न तुम्हाला पुढे घेऊन जातात. इंटरव्हलच्या आसपास चित्रपटाची पकड चांगली बसते. दुसऱ्या भागात विजयची योजना समोर येऊ लागते. पण काही वळणे अशी आहेत, जिथे तुम्हाला वाटेल—हे इतक्या सहजपणे कसे घडले? पहिल्या दोन भागांत विजयच्या योजना खूप भक्कम वाटत होत्या. यावेळी काही ठिकाणी कथा पुढे नेण्यासाठी सोपा मार्ग स्वीकारण्यात आला आहे. तांत्रिक बाजू यावेळीही गोवा कथेचा एक भाग वाटतो. तो केवळ सुंदर ठिकाण दाखवण्यासाठी वापरलेला नाही. कॅमेऱ्याचे काम रोमांचक वातावरण टिकवून ठेवते. चित्रपटाचे संपादनही बहुतांश ठिकाणी वेगवान आहे. अडीच तासांचा चित्रपट असूनही तो विनाकारण लांबलेला वाटत नाही. मात्र मधले काही प्रसंग आणखी छोटे करता आले असते. संगीत आणि पार्श्वसंगीत चित्रपटात गाण्यांची गरज कमी आहे. चांगली गोष्ट म्हणजे कथेवर गाण्यांचा बोजा टाकण्यात आलेला नाही. अमर मोहिले यांचे पार्श्वसंगीत ही चित्रपटाची मोठी ताकद आहे. जसजशा विजयच्या योजना समोर येतात, तसतसे संगीत रोमांच वाढवत जाते. काही प्रसंगांमध्ये काहीतरी घडणार आहे, हे तुम्हाला माहीत असते. तरीही संगीत अस्वस्थता वाढवते. ‘मुस्कुरा दो’ भावनिक भागांना आधार देते. मात्र चित्रपटाची खरी ताकद पार्श्वसंगीतातच आहे. अंतिम मत ‘दृश्यम द कॉन्क्लूजन’मध्ये अनेक अप्रतिम रोमांचक क्षण आहेत. मात्र प्रत्येक ठिकाणी आधीच्या दोन्ही भागांसारखा प्रभाव निर्माण होत नाही. अजय देवगण आणि जयदीप अहलावत यांच्यातील टक्कर ही चित्रपटाची सर्वात मोठी ताकद आहे. गायतोंडे तणावाच्या वातावरणात हास्याची फोडणी देतात. अमर मोहिले यांचे पार्श्वसंगीत वातावरण टिकवून ठेवते. मध्यंतरात चित्रपटाचा वेग थोडा मंदावतो. काही योजना गरजेपेक्षा अधिक सोप्या वाटतात. पण २३ जुलैचा प्रश्न आणि विजयच्या मनात सुरू असलेला खेळ इतका प्रभावी आहे की शेवटच्या मिनिटापर्यंत नजर पडद्यावरून हटत नाही.
Source link
मूव्ही रिव्ह्यू- ‘दृश्यम 3’:2 ऑक्टोबरचं गुपित सगळ्यांनाच माहिती, खरा डाव आता 23 जुलैचा; अजय देवगणचा विजय यावेळी किती प्रभावी ठरला ?
