इरफान खान म्हणाला होता- इथे फिरू नका, मुंबईला जा:नवाजुद्दीनने छेडछाडीचा सांगितला किस्सा; ‘पुष्पा’ने करुणा पांडेंचे आयुष्य बदलले

टीव्ही शो ‘पुष्पा इम्पॉसिबल’मध्ये पुष्पाची भूमिका साकारणाऱ्या अभिनेत्री करुणा पांडे यांचा अभिनयप्रवास रंगभूमीपासून चित्रपट आणि टीव्हीपर्यंत पोहोचला आहे. जवळपास साडेचार वर्षांपासून सुरू असलेल्या या शोमध्ये पुष्पाला २८ वर्षांनंतर आपला जिवंत मुलगा असल्याचे समजले आहे, ज्याला ती मृत समजत होती. दैनिक दिव्य मराठीशी झालेल्या संवादात करुणा यांनी शोची कथा, इरफान खान यांचा सल्ला, नवाजुद्दीन सिद्दीकी यांच्यासोबतच्या जुन्या आठवणी, मुंबईतील सुरुवातीचा संघर्ष आणि राजश्री प्रॉडक्शनसोबत काम करण्याचा अनुभव याबद्दल सांगितले. प्रश्न: ‘पुष्पा इम्पॉसिबल’मध्ये पुष्पाच्या आयुष्यात आलेल्या या नव्या वळणाकडे तुम्ही कशा प्रकारे पाहता? उत्तर: 28 वर्षांनंतर पुष्पाला कळते की, भूकंपाच्या वेळी रुग्णालयातील इनक्यूबेटरमध्ये ज्या मुलाला ती मृत समजत होती, तो जिवंत आहे. दुसरीकडे, तिच्या मुलाला वाटते की त्याच्या आईने त्याला कधी जाणून घेण्याचा किंवा स्वीकारण्याचा प्रयत्नच केला नाही. दोघांमध्ये गैरसमज आहे, जो दूर करणे आव्हानात्मक आहे. प्रश्न: शोच्या यशाचे श्रेय कोणाला द्याल? उत्तर: याचे श्रेय नशिबाला, निर्माते जेडी मजीठिया, दिग्दर्शक प्रदीप यादव, सोनी सब, लेखक, संपूर्ण कलाकार आणि क्रूला जाते. सर्वांनी मिळून शोला इथपर्यंत पोहोचवले आहे. प्रश्न: अभिनयाच्या जगात येण्याचा प्रवास कसा सुरू झाला? उत्तर: माझे वडील सैन्यात होते, त्यामुळे दर दोन वर्षांनी त्यांची बदली होत असे. लहानपणापासूनच नृत्याची आवड होती. चेन्नईत भरतनाट्यम शिकले. पदवीच्या काळात चंदीगडमध्ये नृत्य शिकवत असे. माझ्या बहिणीने थिएटरमध्ये पदव्युत्तर शिक्षण घेण्याचा सल्ला दिला. मी चंदीगडमध्ये अभिनयाचे शिक्षण घेतले. त्यानंतर दिल्लीतील श्रीराम सेंटरच्या रेपर्टरीमध्ये एक वर्ष आणि एनएसडीच्या रेपर्टरीमध्ये एक वर्ष काम केले. 2005 मध्ये मुंबईत आले. माझ्या आई-वडिलांनी आणि बहिणीने नेहमीच मला साथ दिली. वडिलांनी नृत्याच्या सरावासाठी मला स्वतंत्र खोलीदेखील दिली होती. प्रश्न: इरफान खान आणि नवाजुद्दीन सिद्दीकी यांच्यासोबत काम करण्याचा अनुभव कसा होता? उत्तर: अमित कुमार यांच्या ‘द बायपास’ या लघुपटात माझी छोटीशी भूमिका होती. याच चित्रपटात इरफान खान आणि नवाजुद्दीन सिद्दीकी यांच्यासोबत काम करण्याची संधी मिळाली. चित्रपटाचे चित्रीकरण वाळवंटात झाले होते. आम्ही वाळूवर कापड अंथरून बसायचो. त्यांच्यासोबत मला सुरक्षित वाटायचे. मात्र, त्या वेळी आमच्यात नेमके काय बोलणे झाले होते, हे मला आठवत नाही. नंतर ‘मोटिचूर चकनाचूर’च्या वेळी नवाजने सांगितले की, ‘द बायपास’च्या सेटवर इरफान माझी छेड काढायचे. तेव्हा मी अगदी लहान मुलीसारखी होते आणि ते काय म्हणायचे, हे मला आठवत नाही. कदाचित पाणी किंवा आणखी काही गोष्टींबद्दल ते बोलायचे. तेव्हाही मी मुलीसारखीच होते आणि आजही तशीच आहे. इतक्या वर्षांनंतरही मला तसंच पाहून नवाजने विचारले होते की, मी अजूनही तशीच कशी आहे. प्रश्न: इरफान खान यांनी तुम्हाला मुंबईत येण्याचा सल्ला कधी दिला होता? उत्तर: मी एनएसडी रिपर्टरीमध्ये होते, तेव्हा इरफानभाई तिथे आले होते. मी त्यांना माझे पोर्टफोलिओ दाखवले. ते म्हणाले, ‘इथे काय फिरत आहेस, हे घेऊन मुंबईला जा.’ त्यांचे ते शब्द माझ्या मनात घर करून राहिले. २००५ मध्ये रिपर्टरीचे काम पूर्ण झाल्यानंतर मुंबईला येण्याचा निर्णय घेतला. मी त्यांची आभारी आहे. प्रश्न: ‘मोटिचूर चकनाचूर’मध्ये काम कसे मिळाले? उत्तर: चित्रपटाची कास्टिंग जवळजवळ पूर्ण झाली होती. अंतिम टप्प्यातील ऑडिशननंतर माझी आणि नवनी परिहारची निवड झाली. बुंदेलखंडी लहेजाची तयारी करण्यासाठी फारसा वेळ मिळाला नाही, पण मला उच्चारशैली पटकन आत्मसात करता येते. भोपाळमध्ये नवाजसोबत पुन्हा काम करण्याची संधी मिळाली. प्रश्न: मुंबईला आल्यानंतर पहिला चित्रपट कसा मिळाला? उत्तर: मुंबईला पोहोचल्यानंतरच्या दुसऱ्याच दिवशी मी राम गोपाल वर्मा यांच्या निर्मितीतील ‘जेम्स’ चित्रपटासाठी ऑडिशन दिले. या चित्रपटाचे दिग्दर्शन रोहित जुगराज यांनी केले होते. काहीच दिवसांत शूटिंग सुरू झाले. माझी भूमिका छोटी होती, पण मी बाइकचे स्टंट स्वतः केले. त्या वेळी माझ्या वडिलांना कर्करोग झाला होता, त्यामुळे काम मिळणे माझ्यासाठी खूप महत्त्वाचे होते. प्रश्न: राजश्री प्रॉडक्शनसोबतचा तुमचा प्रवास कसा राहिला? उत्तर: टीव्हीवरील माझी सुरुवात ‘वो रहने वाली महलों की’ या मालिकेतून झाली. त्यानंतर ‘यहां मैं घर घर खेली’, ‘झिलमिल सितारों का आंगन होगा’ आणि ‘मेरे रंग में रंगने वाली’ यांसारख्या मालिकांमध्ये काम केले. ‘प्रेम रतन धन पायो’ या चित्रपटातही काम केले. ‘भागे रे मन’मध्ये प्रमुख भूमिका साकारली आणि ‘देवांशी’मध्ये नकारात्मक भूमिका केली. प्रश्न: आयुष्य आणि कामाकडे पाहण्याचा तुमचा दृष्टिकोन काय आहे? उत्तर: मी भौतिक गोष्टींच्या मागे धावत नाही. मला वाटते की आयुष्य तात्पुरते आहे. मला माझे काम खूप आवडते, पण प्रत्येक गोष्ट मिळवण्याची अस्वस्थता माझ्यात नाही. मी आजही माझ्यातील बालक जिवंत ठेवते आणि आयुष्य सहजपणे जगण्याचा प्रयत्न करते.



Source link