दिवाळीच्या निमित्ताने कुटुंब आणि नातेसंबंधांवर आधारित ‘मीठे में क्या है’ हा चित्रपट आज, म्हणजेच ३० ऑक्टोबरला नेटफ्लिक्सवर प्रदर्शित झाला आहे. या चित्रपटाचे दिग्दर्शन राधिका बन्सल यांनी केले आहे. दैनिक दिव्य मराठीशी झालेल्या संवादात राधिका, आयशा रजा मिश्रा, रोहिणी हट्टंगडी आणि ऋत्विक भौमिक यांनी चित्रपट, व्यक्तिरेखा आणि कुटुंबाशी संबंधित आठवणींवर चर्चा केली. राधिकांनी सांगितले की, या चित्रपटाची कल्पना ख्रिसमसच्या चित्रपटांमधून आली. रोहिणी म्हणाल्या की, कलाकारांना या चित्रपटात व्यक्तिरेखा साकारायच्या नव्हत्या, तर त्या जगायच्या होत्या. प्रश्न: ‘मीठे में क्या है?’मध्ये प्रेक्षकांना काय खास पाहायला मिळणार? उत्तर/राधिका बन्सल: या चित्रपटात भरपूर मसाला आहे. ही आंबट-गोड कथा आहे, ज्यात नाट्य, विनोद, नातेसंबंधांतील गुंते आणि अनेक आश्चर्यकारक वळणे आहेत. हा एका मिक्स बॉक्ससारखा आहे. प्रश्न: चित्रपट बनवण्याची कल्पना कशी सुचली? उत्तर/राधिका: आमचे कुटुंब दरवर्षी ख्रिसमसला ‘होम अलोन’ आणि ‘लव्ह अॅक्च्युअली’सारखे चित्रपट पाहते. मला वाटले की दिवाळीसाठीही असा चित्रपट असायला हवा, जो संपूर्ण कुटुंब एकत्र बसून पाहू शकेल. दिवाळी हा घरी परतण्याचा आणि कुटुंबासोबत वेळ घालवण्याचा सण आहे. याच विचारातून चित्रपटाची कथा पुढे सरकली. प्रश्न: पहिल्याच चित्रपटात इतकी शानदार स्टारकास्ट कशी मिळाली? उत्तर/राधिका: हा माझा पहिलाच चित्रपट आहे. यापूर्वी मी कधी चित्रपटाच्या सेटवरसुद्धा गेले नव्हते. त्यामुळे सुरुवातीला अपेक्षा कमी ठेवल्या होत्या. मला नानीच्या व्यक्तिरेखेभोवती कथा गुंफायची होती. रोहिणी हट्टंगडी माझ्या ड्रीम कास्ट होत्या. मी विचार केला, विचारून पाहायला काय हरकत आहे. त्यांनी होकार दिला आणि कदाचित चांगला चित्रपट बनू शकेल असे वाटले. त्यानंतर आयशा रजा मिश्रा आणि ऋत्विक भौमिकही सहभागी झाले. विशेष म्हणजे, कुणीही चित्रपटासाठी नकार दिला नाही. प्रश्न: आयशाजी, दिग्दर्शिका राधिकासोबत काम करण्याचा अनुभव कसा राहिला? उत्तर/आयशा रजा मिश्रा: राधिका तिच्या व्यक्तिरेखांबद्दल खूप स्पष्ट होत्या. सुरुवातीला त्यांचे काही निर्देश मला चुकीचेही वाटले, पण जेव्हा दृश्यांचे चित्रीकरण झाले, तेव्हा त्या योग्य असल्याचे समजले. एक कलाकार म्हणून व्यक्तिरेखा समजून घेणे आणि तिला नव्या पद्धतीने शोधणे यात खूप मजा आली. चित्रपटात आई-मुलगी, आई-मुलगा आणि कुटुंबातील इतर नातेसंबंध अतिशय सुंदरपणे दाखवले आहेत. प्रश्न: रोहिणीजी, चित्रपटात असे काय विशेष वाटले की तुम्ही लगेच होकार दिलात? उत्तर/रोहिणी हट्टंगडी: राधिकाने कथा सांगितली, तेव्हाच जाणवले की हा एक छोटा, सुंदर कौटुंबिक चित्रपट होणार आहे. यात मोठमोठे भावनिक प्रसंग दाखवण्याऐवजी नातेसंबंध सहजपणे मांडले आहेत. अशी पात्रे साकारणे कठीण असते, कारण त्यांच्यात अभिनय दाखवण्याऐवजी ती पात्रे जगावी लागतात. चित्रपटाची पटकथा वाचूनही हा एक चांगला अनुभव असेल असे वाटले होते. आम्ही संपूर्ण चित्रपटाचे चित्रीकरण एका महिन्यात पूर्ण केले. एकत्र राहून आणि काम केल्यामुळे कलाकारांमध्येही कौटुंबिक नाते निर्माण झाले. त्याचा परिणाम पडद्यावरही दिसेल. दिग्दर्शकाला आपल्या पात्रांची चांगली समज होती, त्यामुळे काम करणे सोपे गेले. प्रश्न: ऋत्विक, तुम्ही या चित्रपटासाठी होकार का दिलात? उत्तर/ऋत्विक भौमिक: पहिल्यांदा राधिकाशी व्हिडिओ कॉलवरून बोलणे झाले. तिने काही दृश्ये पाठवली आणि तिला कशा प्रकारचा चित्रपट बनवायचा आहे, हे सांगितले. तिच्या बोलण्यात कथेबद्दलचा प्रामाणिकपणा आणि आपलेपणा जाणवत होता. तिचा उत्साह पाहून मलाही या चित्रपटाचा भाग व्हावेसे वाटले. मी जय अग्रवालची भूमिका साकारत आहे. तो कुटुंबातील नव्या पिढीतील सर्वांत मोठा मुलगा आहे आणि आयुष्यातील एका खास अनुभवातून जात आहे. या भूमिकेच्या माध्यमातून मला दुःख आणि त्याच्याशी संबंधित भावनांकडे एका नव्या दृष्टिकोनातून पाहण्याची संधी मिळाली. प्रश्न: सेटवर असा काही अनुभव आला का, जेव्हा एखादा सीन पुन्हा पुन्हा शूट करावा लागला? उत्तर/राधिका: एक सुटकेसचा लांब सीन होता, ज्यामध्ये रात्रीच्या वेळी वेगवेगळ्या ठिकाणी जायचे होते. तो अनेक वेळा शूट करावा लागला. लाइटिंग आणि सीनच्या गरजांमुळे बरेच रीटेक झाले. प्रश्न: लखनऊत शूटिंगमध्ये तिथल्या मिठाईचा किती आनंद घेतला? उत्तर/रोहिणी: लखनऊची रबडी आणि जिलेबी सगळ्यांनाच खूप आवडली. राम आसरे आणि छप्पन भोगसारख्या ठिकाणच्या मिठाईही खाल्ल्या. सेटवर तर आम्ही भरपूर मेजवानी केली. प्रश्न: ऋत्विक, गोड खाणे टाळणाऱ्यांना तुम्ही काय सांगाल? उत्तर/ऋत्विक: मी माझ्या मनाचे ऐकतो. जेव्हा गोड खावेसे वाटते, तेव्हा खातो. नंतर जिममध्ये मेहनत करू. पण खाण्याचा आनंद घेणेदेखील गरजेचे आहे. दिवाळीत तर खास आवडती मिठाई खायलाच हवी. फक्त जपून खायला हवे. प्रश्न: चित्रपट पाहिल्यानंतर प्रेक्षकांच्या मनात कोणता संदेश राहायला हवा? उत्तर/राधिका: मला इच्छा आहे की चित्रपट पाहिल्यानंतर लोकांना त्यांच्या कुटुंबाची आठवण यावी. त्यांना जाणवावे की कित्येक दिवसांपासून नानी, काका किंवा कोणत्यातरी चुलत भावंडाशी बोलणे झालेले नाही, त्यामुळे त्यांनी त्यांना फोन करावा. जर हा चित्रपट कोणाला आपल्या कुटुंबाशी पुन्हा जोडले जाण्यासाठी प्रेरित करू शकला, तर माझ्यासाठी हीच सर्वात मोठी आनंदाची गोष्ट असेल. प्रश्न: तुमच्या नानीशी संबंधित अशी एखादी खास आठवण, जिने या चित्रपटाला प्रेरणा दिली? उत्तर/राधिका: हा चित्रपट माझ्या नानीला समर्पित आहे आणि त्यांच्यापासून प्रेरित आहे. चित्रीकरण सुरू होण्याच्या तीन महिने आधी त्यांचे निधन झाले. त्यांना हा चित्रपट पाहता आला नाही, याचे मला खूप दुःख झाले. पण मला वाटते की त्यांचा आशीर्वाद नेहमीच माझ्यासोबत आहे. त्यांच्याशी संबंधित खूप साऱ्या आठवणी आहेत, पण आजही असे वाटते की, त्यांच्याशी थोडे अधिक बोलता आले असते आणि त्यांना आणखी काही वेळा फोन करता आला असता. प्रश्न: आयशाजी, नानी-आजीशी संबंधित एखादी आठवण किंवा कथा? उत्तर/आयशा: माझी आजी स्वातंत्र्यसैनिक आणि कम्युनिस्ट होत्या, तर माझी दुसरी आजी वृत्तनिवेदक होत्या. दोघीही नोकरी करणाऱ्या महिला होत्या. माझ्या कुटुंबातील कोणालाही स्वयंपाकाची आवड नव्हती. कदाचित मी माझ्या कुटुंबातील पहिली अशी महिला आहे, जी मनापासून स्वयंपाक करते. मी स्वयंपाक करायला शिकले, जेणेकरून माझ्या मुलासाठी त्याच्या आवडीचे पदार्थ बनवता येतील. प्रश्न: रोहिणीजी, आजी-नानीशी संबंधित कोणती आठवण सर्वात खास आहे? उत्तर/रोहिणी: मी माझ्या आजीला कधीच पाहिले नाही. नानी काही काळ आमच्यासोबत राहिल्या होत्या. माझे आजोळ वडोदरा येथे होते आणि तिथे जायला मला खूप आवडायचे. घरातील प्रत्येक खोलीत झोपाळा असायचा. चहा बनवायलाही मी माझ्या नानीकडूनच शिकले. स्वयंपाक शिकण्याची माझी पहिली आठवण हीच आहे. प्रश्न: ऋत्विक, कुटुंबासोबत घालवलेल्या बालपणीची एखादी खास आठवण? उत्तर/ऋत्विक: माझे आजी-आजोबा आणि नाना-नानी कोलकात्यात राहत होते, तर मी कधी बंगळुरूत तर कधी मुंबईत लहानाचा मोठा झालो. त्यामुळे त्यांच्यासोबत जास्त वेळ घालवता आला नाही. मात्र, मला कुटुंबातील प्रत्येक सदस्याकडून खूप प्रेम मिळाले. माझ्या आई आणि वडील या दोन्ही बाजूंच्या कुटुंबात मी एकुलता एक मुलगा आहे. त्यामुळे मला प्रत्येक पिढीकडून भरभरून प्रेम मिळाले आहे. प्रश्न: चित्रपटात कुटुंबातील कुरबुरी आणि भांडणे पाहायला मिळतील. खऱ्या आयुष्यात अशी परिस्थिती उद्भवली, तर तुम्ही काय कराल? उत्तर/आयशा रझा मिश्रा: माझ्या शेजाऱ्याचीही काही अडचण असेल, तर मी ती सोडवायला लागते. माझा जन्मच मुळात समस्या सोडवण्यासाठी झाला आहे. मला वाटते, बहुतेक भारतीय महिलांच्या डीएनएमध्येच समस्या सोडवण्याची सवय असते. घरात एखादी महिला नोकरी करत असली, तरी लोक आपल्या समस्या घेऊन तिच्याचकडे पोहोचतात. अनेकदा महिलांना इच्छा असो वा नसो, त्यांना सगळ्यांची प्रकरणे सोडवावी लागतात. माझ्यासमोर आजपर्यंत अशी कोणतीही परिस्थिती आलेली नाही, ज्यात मी म्हणू शकेन की मी तिच्यापासून दूर पळत आहे.
Source link
होम अलोन, लव्ह ॲक्चुअलीपासून प्रेरणा घेऊन चित्रपट तयार:‘मीठे में क्या है’च्या कलाकारांनी सांगितली खऱ्या आयुष्यातील पद्धत
