9 मिनिटांपूर्वी
- कॉपी लिंक
‘धुरंधर’नंतर आता भारत, पाकिस्तान आणि हेरगिरीच्या जगावर आणखी एक चित्रपट आला आहे; मात्र यावेळी विषय गंभीर नसून मजेदार आहे. ‘उड़ता तीर’मध्ये एका पाकिस्तानी हेराला देशभक्तीची आठवण असते, फक्त कोणत्या देशासाठी देशभक्ती दाखवायची हेच तो विसरतो.
यानंतर चुकांची अशी कॉमेडी सुरू होते की संपूर्ण मिशनचा बोजवारा उडतो आणि प्रेक्षकांना हसू आवरणे कठीण होते. इथे डोके लावण्यापेक्षा पोट धरून हसण्याचीच अधिक शक्यता आहे.
कथा: भारताला उद्ध्वस्त करण्यासाठी आलेला हेर स्वतःच्याच मिशनचा शत्रू बनला
बिलाल अहमद (आयुष्मान खुराना) आणि त्याचा मित्र अशफाक (सुहैल नैय्यर) हे पाकिस्तानी गुप्तचर संस्थेचे अधिकारी आहेत. दोघेही भारताविरोधात कट रचून देशाचे नुकसान करण्याच्या मिशनवर येथे येतात. यासाठी ते भारतीय काउंटर टेररिझम स्क्वॉड अर्थात CTS मध्ये घुसखोरी करतात. बिलाल अधिकारी विक्रांत बनतो, तर अशफाक ध्रुवची ओळख घेऊन युनिटमध्ये स्थान मिळवतो.
आपले मिशन पुढे नेण्यासाठी बिलाल संरक्षण मंत्रालयात काम करणाऱ्या यामिनीला (सारा अली खान) आपल्या प्रेमाच्या जाळ्यात अडकवतो, जेणेकरून आपल्या हेतूसाठी तिचा वापर करता येईल. मात्र एका अपघातानंतर बिलाल कोमात जातो आणि त्याची स्मरणशक्ती नष्ट होते. आता तो पाकिस्तानी गुप्तहेर आहे, हेच त्याला आठवत नाही. तो स्वतःला भारतीय अधिकारी विक्रांत समजू लागतो आणि त्याच्यावर देशभक्तीचे असे वेड चढते की तो भारतात सक्रिय असलेल्या पाकिस्तानी दहशतवाद्यांना एकामागोमाग पकडून देऊ लागतो.
आता अशफाकची अडचण समजून घ्या. बिलाल कोण आहे आणि दोघे कोणत्या मोहिमेवर भारतात आले होते, हे त्याला माहीत आहे. तो आपल्या पाकिस्तानी आकांना परिस्थिती समजावून सांगण्याचा प्रयत्न करतो; मात्र बिलालच्या कृत्यांसमोर त्याचे काहीच चालत नाही. बिलालला वाटते की तो देशाची सेवा करत आहे, तर अशफाकला आपल्या जिवलग मित्रामुळे मोहीम फसण्याची भीती सतावत आहे. तो बिलालला सहजपणे रोखूही शकत नाही आणि आपल्या आकांना समाधानीही करू शकत नाही. या द्विधा मनःस्थितीतून चित्रपटात अनेक मजेदार प्रसंग निर्माण होतात.
अभिनय: आयुष्मानची विनोदी टायमिंग, राहुल बोसचे हावभाव मजेदार
आयुष्मान खुराना या चित्रपटाचा प्राण आहेत. एका पाकिस्तानी गुप्तहेराने आपली खरी ओळख विसरून भारतीय अधिकारी बनणे हा कथेतील सर्वात मोठा विनोदी मुद्दा आहे. आयुष्मान आपल्या विनोदी टायमिंगने, चेहऱ्यावरील भावांनी आणि देहबोलीने हा गोंधळ मजेदार बनवतात. त्यांना त्यांच्या मोहिमेचे खरे स्वरूप माहीतही नसताना ते पूर्ण आत्मविश्वासाने देशाच्या सुरक्षेसाठी काम करत राहतात. या विरोधाभासातून अनेक चांगले प्रसंग निर्माण होतात.
सुहैल नैय्यर यांनी अशफाकच्या भूमिकेत चांगली साथ दिली आहे. बिलाल काय करत आहे, हे त्यांना माहीत आहे; पण त्याला थांबवण्यात ते अपयशी ठरतात. त्यातच पाकिस्तानी वरिष्ठांच्या प्रश्नांची उत्तरेही द्यायची आहेत. मित्राची देशभक्ती आणि स्वतःची मजबुरी यांच्यामध्ये अडकलेल्या अशफाकचे प्रसंग अनेकदा हसवतात.
राहुल बोस CTS प्रमुख बर्मनच्या भूमिकेत विशेषतः प्रभावी ठरतात. त्यांच्याकडे फारसे संवाद नाहीत; पण डोळ्यांच्या हालचाली, चेहऱ्यावरील भाव आणि परिस्थितीवरील त्यांच्या प्रतिक्रिया अनेकदा जोरदार हशा पिकवतात. काही प्रसंगांमध्ये त्यांचे काहीही न बोलता प्रतिक्रिया देणेच पुरेसे ठरते.
दिवंगत मुकुल देव दहशतवाद्यांचा म्होरक्या अझहर मकसूदच्या भूमिकेत प्रभाव पाडतात. राम कपूर पाकिस्तानी लष्कराचे लेफ्टनंट जनरल नियाझी, तर गुलशन ग्रोवर मीरच्या भूमिकेत दिसतात. दोघेही आपापली भूमिका चोख बजावतात. सारा अली खानची यामिनी या कथेतील मिशनमध्ये महत्त्वाची आहे; मात्र तिच्या व्यक्तिरेखेला आणखी भक्कम वाव मिळू शकला असता. त्याचप्रमाणे, रघुबीर यादव यांच्यासारख्या अनुभवी कलाकाराचा मौलानाच्या भूमिकेत आणखी चांगला उपयोग करता आला असता.
दिग्दर्शन: ‘धुरंधर’पेक्षा वेगळे, गुप्तहेरांच्या जगात विनोद
आकाश कौशिक यांनी चित्रपटाची कथा लिहिण्यासोबतच दिग्दर्शनही केले आहे. दहशतवाद आणि हेरगिरीसारख्या गंभीर विषयाला विनोदात रूपांतरित करणे सोपे नाही। चित्रपटाची कल्पना रंजक आहे. भारताचे नुकसान करण्यासाठी आलेला पाकिस्तानी ऑपरेटिव्ह स्मृती गमावल्यानंतर भारताच्या सुरक्षेसाठी काम करू लागतो आणि स्वतःचीच मोहीम हाणून पाडू लागतो.
जिथे धुरंधरसारखे चित्रपट हेरगिरी आणि दहशतवादाचे जग गंभीर आणि तणावपूर्ण पद्धतीने दाखवतात, तिथे उड़ता तीर हेच जग विनोदी दृष्टिकोनातून सादर करतो. पूर्वार्धात ही कल्पना चांगली परिणामकारक ठरते. बिलालची देशभक्ती आणि अशफाकची अगतिकता यामुळे अनेक मजेशीर प्रसंग निर्माण होतात.
मात्र, उत्तरार्धात चित्रपट थरार आणि ट्विस्टच्या दिशेने पुढे जातो. काही वळणे आधीच लक्षात येऊ लागतात आणि गांभीर्य वाढत असताना विनोदाचा वेग मंदावतो. चित्रपटाने शेवटपर्यंत पूर्वार्धातील मस्ती कायम ठेवली असती, तर त्याचा प्रभाव आणखी चांगला पडू शकला असता.
संगीत: ‘चन्न’ सुखावणारे
सचिन-जिगर यांचे संगीत एकूणात चांगले आहे. अरिजित सिंगच्या आवाजातील ‘चन्न’ हे रोमँटिक आणि मनाला शांतवणारे गाणे आहे, जे चित्रपटापेक्षा वेगळेही ऐकता येते. ‘जय हिंद’ ठीकठाक आहे आणि शेवटाकडे येणारे ‘चूझे’देखील वातावरणनिर्मिती करते. बाकीची गाणीही चांगली आहेत, मात्र एक-दोन ठिकाणी संगीत कथानकाची गती रोखते. धर्माच्या हिट गाण्यांचा आणि खलनायकाच्या पार्श्वसंगीताचा वापरही मनोरंजक आहे.
अंतिम निर्णय: डोकं वापरू नका, हसा!
‘उडता तीर’चा पहिला भाग अधिक दमदार आहे. आयुष्मानची विनोदी टायमिंग, सुहेलची अगतिकता आणि राहुल बोसचे हावभाव अनेक ठिकाणी प्रेक्षकांना हसून लोटपोट करतात. दुसऱ्या भागात कथा थोडी संथ होते आणि ट्विस्ट फारसे धक्कादायक वाटत नाहीत; पण चित्रपटाची संकल्पना आणि विनोद अनेक ठिकाणी मजा देतात.
आकाश कौशिक यांचा हा प्रयत्न दहशतवाद आणि हेरगिरीसारख्या गंभीर विषयांना हलक्याफुलक्या अंदाजात सादर करतो. धुरंधरच्या गंभीर स्पाय थ्रिलरच्या जगाच्या अगदी उलट, इथे पाकिस्तानी हेर स्वतःच आपल्या मोहिमेचा बोजवारा उडवत आहे आणि त्याचा मित्र आपल्या वरिष्ठांना उत्तरं देता देता हैराण झाला आहे. हाच चित्रपटाचा सर्वात मजेदार पैलू आहे.
एकंदरीत, तर्काला थोडी सुट्टी द्या आणि विनोदाचा आनंद घ्या. शेवटी, ज्या हेराला आपण कोणत्या देशासाठी देशभक्ती दाखवायची आहे, हेच आठवत नसेल, त्याच्याकडून मोहिमेची अपेक्षा करणे हाच सर्वात मोठा विनोद आहे!
